19/12/2006 · Kategori: Siir
|
Ben izsiz şiirler kalır geriye
|
|
Kokusuna yüklü hasretler taşır
Her teli karışır gümüş sırçalara
Kah duman olur vapur üstünde
Kah martı, duman üstünde.
Aşiyan’dan yuvarlanır rüzgar
Savrulur Tevfik Fikret şiirleri
Mevsimler kalır dudak kenarında
Yıkar Marmara gece-i sevişleri
Kurutur Üsküdar’da bir mendil
Şahittir Kızkulesi sessiz duruşuma
Yıldızlar toplanır,
Masalardan iskambil
Biter kumar, yiter gece
Siz bilmezsiniz
Anason çoktan sinmiştir çiy damlasına
Güller sarhoş, mevsim alkolik.
Bir şarkı yalpalanır güneş kızın sesinde
Serilir güne saçları
Saçları kadar savruk İstanbul.
Kirpik örgüsünde giyinirim şehre
Şehir bana çıplak
Doğumlar düşer sancılarıma
Ölümler sarılı, doğumlar çıplak
Saçları örülür
Boynunda nefesim
Biter kadınlığı şehrin, yiter gece
Bekaretinde tükenir sanırsınız kelimeler
Siz duymazsınız
İstiflenir ıslığa yalnızlıklar
Şiirler birikir
Öfkeler dizilir berduşların başında
Çelimsiz gövdelerin gölgesinde
Çapraz adımlarla dolaşır caddeleri
Adressiz rüzgarlar.
Zaman, gümüş kurşun hızında
Gel gör ki;
Yaprak düşümü sessizliği.
Mevsimler dökülür, çizgiler düşer
Mısrası saklım
Biter ömür, yitip gider şair.
Ben izsiz şiirler kalır geriye. |
| |
|
Arzu Altınçiçek | | |
Kalıcı Bağlantı
(0) Yorum yaz!
0 yorum yazılmıştır